Mijn mooiste schaatservaring die uiteindelijk na 27 jaar werkelijkheid werd!


Op zaterdag 11 februari 2012 heb ik uiteindelijk mijn eerste echte Elfstedentocht gereden en het werd een onvergetelijke dag met flashbacks en beelden uit de beleving die ik na het zien van de Elfstedentocht van 1985 kreeg. 27 jaar later werd het werkelijkheid. Zij het niet in de wedstrijd maar wel met mijn broer Syb die ook in 1985 het Elfstedenvirus te pakken kreeg en nog 2 oude trainingsmaten uit mijn triathlontijd van de jaren negentig.

De start en de basis van mijn sportbeleving en als actief schaatser en triathleet begon toen ik 16 jaar was en ik met broer Syb en zijn maten van Zwaagwesteinde (waar we destijds woonden) over de Swemmer via de Stoobossertrekvaart naar Dokkum schaatsten om te kijken naar de 13e Elfstedentocht die na 22 jaar eindelijk weer eens werd verreden. De spanning en het wel of niet doorgaan van deze tocht was het boeiende van alles. Ik schaaste altijd al veel met mijn broer op de ijsbaan en was altijd al gek van voetbal en s'winters schaatsen. Toen de kopgroep met daarin Evert van Benthem en de helicopter arriveerden in Dokkum ging er een gejuich op wat ik nog nooit had meegemaakt tot dan toe. 4 helden die op kop lagen in de grootste schaatswedstrijd ter wereld waarin na de laatste winnaar Rienier Paping een opvolger ging komen. Henri Ruitenberg, Jos Niesten en Jan Koiman kende ik van horen en zeggen maar van Evert van Benthem had ik nog nooit gehoord. Hij won vlak daarna op de Bonkevaart de 13e Elfstedentocht. Het maakte zo'n indruk op mij dat ik dacht. Dit wil ik ook. Zeg maar een jongensdroom die velen beleven als ze soortgelijke sporthelden zien en dat dan ambieren en nastreven.

Mijn leventje kreeg een behoorlijke drastische wending na die donderdag de 21e februari 1985 en ik ging fanatiek schaatsen bij de schaatsclub De Kluners (vreemde naam zou je zeggen als je het schaatsen wilt leren maar goed..) uit Drachten. Na 3 jaar te hebben geschaatst en het klere eind autorijden (waar vooral mijn vader een pesthekel aan kreeg... had zelf nog geen rijbewijs) van Zwaagwesteinde naar Heerenveen te ver was 2 a 3 maal in de week en er geen winters daarna kwamen deed ik voor de aardigheid een keer een 1/8 triathlon als zomertraining voor het schaatsen in eerste instantie. Mijn Fysiotherapeut Keimpe Roedema die me aanspoorde om eens als training een triathlon te doen zei destijds dat ik daar talent voor had en ben me daarna meer als triathleet en als duathleet (lopen-fietsen-lopen) gaan specialiseren. Dit was door het uitblijven van winters van 1988 tot en met 1995 een geweldige tijd waarin ik mij steeds meer ontwikkelde en als professioneel triathleet 4 jaar geacteerd en vele podiumplaatsen en overwinningen heb mogen beleven. Ik heb toen in die tijd ongeveer 300 triathlons en 50 duathlons gedaan van de korte afstand tot de hele van Almere in de Ironman afstand en zat op meerdere nationale en Europese kampioenschappen vaak bij de top 5. Nadat ik in 1994 als beste debutant in dat jaar de hele triathlon van Almere deed in 9 uur precies was mijn grootste triathlonprestatie en persoonlijk tijdens het Europees kampioenschap in Jûmme Duitsland waar ik in een recordtijd van 8 uur en 14 minuten 4e van Europa werd. Als beloning verdiende ik daarmee een startplaats namens de Nederlandse selectie in Nice Frankrijk aan het WK triathlon Lange afstand.

Door chronische blessure gestopt
Na dit WK die teleurstellend voor mij verliep kreeg ik helaas na dit kampioenschap waar ik 59e werd van de wereld (jawel...) een slepende chronische blessure aan mijn patellapees onder de knie (ook wel jumpersknee genoemd) en moest helaas in 1998 mijn triathloncarriere noodgedwongen beêindigen. Ik had alles geprobeerd om er vanaf te komen van Papendal tot een operatie in MCL Leeuwarden. Ik heb in een rlstoiel het Abe Lenstra concert van DE Kast meegemaakt. Dit was Syb en de andere jongens hun hoogtepunt en ik zat in het dieptepunt van mijn sportcarriere. Toen in 1997 de laatste officiele Elfstdentocht werd gehouden en ik nog hoop had op herstel van mijn blessure heb ik toen de keuze gemaakt om niet de Elfstedentocht te rijden en ik was ook geen lid. Ik koos toen voor mijn herstel om in de zomer van 1997 weer terug te komen op topniveau. In 1996 heeft mijn broer hem wel geschaatst met mijn kameraad Hanno en heb ik met lede ogen toegekeken. Ik had op dat moment al de chronische blessure die achteraf 2 jaar heeft geduurd. Mijn oud collega-triathleet Johan Boonstra uit Gasteren Dr. die later ook marathonschaatser werd na zijn triathloncarriere heb ik in 1997 bij de finish met tranen in mijn ogen staan op te wachten. Ik had hem weer niet kunnen rijden en heb toen die keuze in mijn leven gemaakt om voor de triathlonsport te gaan. Nadat ik definitief was gestopt heb ik mijn schaatsen weer opgepakt en was steevast van plan om keihard te gaan trainen voor de echte Elfstedentocht die ooit eens zou komen. Aangezien ik tijdens het schaatsen geen last had van mijn blessure heb ik 7 jaar marathons gereden en het als B-rijder geschopt in het seizoen 2006-2007 en in 2008 als wedstrijdrijder het NK 100 km en de Alternatieve Elfstedentocht 200 km op de Weissensee gereden tussen Elfstedenwinnaar Henk Angenent en andere Elfstedenhelden. Een prachtige ervaring als actief schaatser wat ik ook nooit zal vergeten.

Aangezien ik in 2006 mijn eigen bedrijf had opgericht en ik me meer op mijn gezin wilde concentreren ben ik begin 2008 gestopt met marathonschaatsen. Vanwege de vele trainingsuren om het hoge niveau vast te houden en de ijsbanen die niet dicht bij huis lagen Groningen en Heerenveen moest ik deze harde beslissing voor mezelf maken toen ik 39 werd. Ik kon geen wedstrijden meer winnen en er moest brood op de plank komen. Deze beslissing was moelijk voor mij want ik wilde graag doorgaan maar moest realistisch zijn en inzien dat ik beter kon stoppen. Daarna heb ik het hardlopen weer lekker opgepakt omdat ik het hardlopen ok prachtig vond en heb dat jaar met Syb de Slachtemarathon gelopen in 2008. Tegenwoordig doe ik veel noordelijke wedstrijdlopen en geef zelf looptraining bij de Loopgroep van 1 van mijn beste vrienden Hugo Veenker uit Damwoude  . Prachtig om te doen en houdt me jong en fit!

De winter van 2012
Wat iedereen niet verwachtte en ikzelf ook niet helemaal was dat Koning winter op zondag 31 januari zich toch meester maakte over Nederland. Buiten Friesland in de vaderlandse pers zou hij al uitgeschreven worden maar de dagen erna werd het pas echt bij mijzelf menens. Mijn Elfstedenbeleving en het heilige vuur werden steeds heftiger en ik dacht van; zou het dan toch gaan gebeuren op zaterdag 11 of zondag 12 februari 2012 waar ik jaren op gewacht heb en voor getraind heb? Toen ik naar Leeuwarden reed om de uitzending bij te wonen van het programma Elfstedenkoorts van RTL4 om Syb die te gast was het Elfstedenkruisje te brengen die ik bij mijn ouders had opgehaald, hoorde ik op de radio de persconferentie van het Elfstedenbestuur met de woorden van Wiebe Wieling zeggen. " Ik heb geen goed nieuws". Ik had het eigenlijk ook niet verwacht dat het bestuur een 11-stedentocht uit zou schrijven (het pas 10 dagen echt streng en matig gevroren) maar daarna als de vorst aan zou blijven misschien wel. Helaas werd er niet genoeg vorst verwacht. Jammer want we waren er zo dichtbij! Op dat moment hebben we na het Programma met Wilfred Genee de afspraak gemaakt toen het bekend was dat hij niet door zou gaan om op eigen initiatief de Elfstedentocht op zaterdag 11 februari 2012 te schaatsen!

En nog wel met Rintje Ritsma in eerste instantie en met Syb en nog een paar maten. Jammer genoeg stapte Rintje door verschillende redenen op in Stavoren. Uiteindelijk troffen we de Beer van Lemmer in Franeker en hij heeft het stuk meegeschaatst in een strak tempeo naar Berlikum. Toch machtig om met de 5 -voudig Wereld- en Europees kampioen dit stuk tijdens mijn eerste 1e Elfstedenronde te beleven.Aldus geschiedde en we gingen 's morgens vanaf 7.15 uur op de Zwettehaven van start voor mijn 1e Elfstedentocht over de officiele route. In alle 11 steden heb ik genoten en beelden door me heen laten gaan van de tochten van 1985, 86 en 97' en vooral naar Bartlehiem en op de Dokkumer Ee naar mijn geboorteplaats Dokkum waar het ooit was begonnen.  Op de plek waar ik in 1985 Evert van benthem en Henri Ruitenberg heb aangeraakt pakte ik Syb vast en zei dit is het moment waar het om gaat vandaag. Hier begon alles voor ons tweeën. De terugreis van Dokkum naar Bartlehiem door Burdaard en terug door Aldstjerk in het donker zal ik nooit vergeten. Een ondergaande zon, pikzwart ijs op de Dokumer Ee, Snert en een Sonnema Beerenburgdoor Thom van der Heide van Frouckje State in de kraag togen we richting Aldtsjerk en de Bonke.  De finish was fantastisch en hield het toen ik naar Syb keek en we hand in hand met z'n vijfen de finishlijn passeerden niet meer droog. Mijn ouders waar ik veel aan te danken heb en mijn meiskes Anne en Zoê sprongen mij in de armen en ik miste zeker mijn vrouw en levenspartner Tracy omdat ze helaas geen vrij kon krijgen van haar werk.

Omdat beelden meer zeggen dan woorden staan hieronder de foto's en vidobeelden die tijdens deze geweldige schaatsdag zijn gemaakt. Mijn mooiste schaatservaring tot nu toe en misschien komt er nog een mooiere bij in de vorm van de 16e Elfstedentocht.

Ea komt d'r wer!

Video tussen De Luts en Galamadammen


Video met Rintje Ritsma van Franeker naar Berlikum